آنچه بر ذهن این روزها میگذرد

نا امیدی چه چیز جز ندیدن کمال ذهنی در آنچه در اطراف رخ می دهد، آدمی همیشه دنبال هدف می گردد، دنیایی که نیازهای سرکش توده ناتوان را تامین نمی کند، و ادم هایی که دنبال قناعتند تا حقیقت، آنچه تا خود قبر با شما بیاید و چیزی برای قانع کردنتان داشته باشد لزوما حقیقت نیست چه آنکه ادمی که در ساده ترین مسائل در تشخیص حقیقت عاجز است چطور فرضی خیالی را قدر مسلم می داند؟ آدمی به دنبال حقیقت نیست به دنبال قانع شدن است، و یاس جایی وارد میشود که آنچه آدم به عنوان کمال می داند در اطرافش رخ ندهد، جهانی که روز به روز وضعیتی بدتر به خود میگرد چه نشانه ای از اخلاق گرایی دارد؟ توده ها به دنبال کسی هستند که هدف برایشان معین کند چونان گله ای که چوپانی لازم تا چراگاهی سبز رهسپارش کند؟ دنیای مدرن اما، از دیگر جهان برید از خدا برید کانت نیست خدایی جز انسان نشانش داد، هگل نیست خدایی جز واقعیت تاریخی و ...

اما آدم مدرن نا امید تر از گذشته به سوی نیست گرایی و پوچی می رود، کسی که خدا را رها کرده قدر مسلم ان است که محکم تر به انسانیت اخلاق علم و دیگر چیزها چنگ بزند

چه قدیم و چه مدرن، نیست انگاری و بیحالی و یاس جریان خود را محکم تر پی می گیرد

تو ای آدمی! نیست چیزی که بگویی الایی می آید و پس از آن باید چیزی برایش بیابی

آری بگو! هست بگو

از زیر معین کردن هدف بر خود شانه فرو مگذار

گله نباش که هدف مقدر بخوایی و چرای سیز

که جز یاس و بیحالی به بار نآورد

هدف را تو معین کن

چرا پس از آن می اید که ساخته ذهنت هدف بخواهد

ساخته ذهنت را دگرگون کن

چه کس جز تو

چه چیز جز سر افرازی دوای درد دردمندان است؟

جهان از ابر ها خالی شده و ادمی که ابر انسان را ندیده باشد

به دنبال هدفی برای گریز از درد فناست

تو اراده کن

تو ابر انسان باش