:)

برای آنکه بر ناتوانی خود چیره شوند، در درون برای خود دشمن آفریدند، خواهان قدرت بودند و والامقامی پس امیال طبیعی و شهوت را خرد شمردند تا در درون به نزاعی پایدار دست یابد، بر بخشی از خود غلبه کنند تا بر خود مقامی والا نهند، والا مقامی بدون دیده شدن ملال آور بود، بر دیگرانش نمایش دادند و اصرار ورزیدند، آدمی مقلد تر از هر حیوانی بود و توده ناتوانان ضعف و بیحالی تشنه پیروزی بزرگ، پس برپایی جشن ها و شادی ها در میان توده های ناتوان جای خود را به پرهیزها داد.

والامقامان خود ساخته برای تسلط بیشتر بر توده های تشنه، قواعدی دست نیافتنی وضع کردند، مخالف با امیال و طبیعت آنها، تا توده ها همواره بیش از آنچه در توان داشتند تا پرهیز کنند، احساس گناه بر خود بی افزایند، هر چه گناه کار تر و نا توان تر تشنه ی بیشتر فردی که با موعظه هایش رهایی بخشد، بخشش ها و پاداش ها روی دیگر سکه بودند، بخششی که با روی اوردن بیشتر به قواعد و پس از مدتی با نتوانی در اجرای قواعد ورای توان ادمی امید به دادنش میدادند، چرخه ای که تکرار می شد. و توده هایی که هزاران سال ارزش ها و چنین قواعدی را بر خود تافتند. گناه و بخششی که هیچ یک در کار نیست!

تو دوست بدار و عشق بورز، در عمل به آنچه میدانی که باید! راستی بورز و جز این پرهیز نکن!

اراده را نه معطوف به پرهیز وهمی که معطوف به قدرت کن، تا شادی بیافرنی و والامقامی طبیعت را تجربه کنی و به دیگرانش بچشانی، که درک ما از حقیقت آلوده به وهم و اراده باید معطوف به طبیعتمان باشد به نیرویی که بدان خواست داریم.

دوستت دارم چنان که سنگینی ساختگی هیچ گناهی را یارای خاکستر کردن آتشم نیست:)